Burgemeester van der Pas: We zijn er nog niet!

Rhenen – Het lijkt wel of iedereen zich aan het voorbereiden is op de 1,5-metersamenleving. Nu de cijfers wat gunstiger zijn, is dat misschien ook wel logisch. Zo zag ik een mooi lijstje met ideeën van mensen hoe zoiets eruit zou kunnen zien. Dus: hoe kun je (als de regels versoepelen) afstand houden in het onderwijs, in winkels, openbaar vervoer, op het werk, in de horeca, het theater, de bioscoop, musea, etc.? Goede ideeën; iedereen kan meedenken en dat is ook nodig. Maar zover zijn we nog niet. En als ik deze regels schrijf, is het nog niet duidelijk wat de richtlijnen van het kabinet gaan worden na 28 april.

Coronacijfers in Rhenen
Ik krijg iedere dag cijfers van de instanties over hoe het in de gemeente Rhenen gaat. Hoeveel mensen zijn positief getest, hoeveel mensen zijn in het ziekenhuis opgenomen, hoeveel mensen zijn overleden? En het is zeker niet zo dat het bij ons minder aan het worden is. De aantallen nemen juist toe, we lijken in ons gebied op het hoogtepunt van de crisis te zitten.

De cijfers laten ook de harde werkelijkheid zien achter de coronacrisis. Achter ieder getal zit een slachtoffer, familie, kennissen en vrienden. Met angst, wanhoop en verdriet. En soms ook geen echt afscheid.

Coronacijfers in Brabant
In andere delen van Nederland nemen de aantallen juist gestaag af. Maar veelal zijn die gebieden de laatste weken veel zwaarder getroffen. Ik kom zelf uit Noordoost-Brabant. Ik ben geboren en getogen in Heesch (gemeente Bernheze). Mijn ouders (80+) wonen daar nog steeds. Samen, zelfstandig en gelukkig. Maar wel midden in het epicentrum van corona. Heesch is qua inwoneraantal vergelijkbaar met de stad Rhenen. Mijn ouders kennen mensen die zijn overleden aan corona. In een tijd van enkele weken zijn er veel bekenden van hun generatie weggevallen. Vaak uit één familie. Bijvoorbeeld de familie die met elkaar een weekje naar Duitsland op vakantie ging. Ze zaten met elkaar in 1 auto. Twee zussen en hun broer. Allemaal binnen 1 week overleden. Ik ken de namen en de families. Hun kinderen zijn leeftijdsgenoten. “Het is een slagveld”, zegt mijn vader. Zelf kun je weinig doen, buiten hopen dat het je eigen ouders niet treft. Veel bellen, een bloemetje en een kaartje sturen. Een van mijn broers woont vlakbij en let net wat beter op dan anders. Als we hen willen beschermen, moeten we onszelf in acht nemen. Nu, maar ook na 28 april en waarschijnlijk nog een hele tijd daarna. We zijn er nog niet, beste mensen. We zijn er nog niet.

Burgemeester Hans van der Pas