Buste

De leeuw is terecht, het stenen geval dat van zijn sokkel werd gehaald in de Molenstraat daar waar bakkerij De Jong is gevestigd. Hij schijnt een plek gevonden te hebben in een van de ruimten van het museum. Tenminste zo is mij beweerd! Ik wil echter het zekere voor het onzekere nemen en ga binnenkort dus zelf op onderzoek uit. Met de verdwijning van de ‘leeuw’ werd wel een opvallend beeld uit een rustiek stukje omgeving gehaald. Een vertrouwd beeld. Onlangs vroeg ik me af hoeveel van die opvallende herkenningspunten, zoals bustes, replica’s of andere uitingen er in Rhenen bestaan en die ook een stuk van de gemeente laat zien. Iets op een sokkel of zuil die je terugvoeren naar belangrijke gebeurtenissen in de geschiedenis van de Grebbestad of van bekende Rhenenaren. Zij die van betekenis of van blijvend belang zijn geweest. Ik kwam uit onderaan het Paardenveld waar een gigantische zwerfsteen ligt, een die maar liefst zestienduizend ton weegt en die dus niet zo snel van de sokkel zal verdwijnen. Struin ik verder door mijn geboorteplaats, dan kom ik bitter weinig tegen. Ja, we hebben natuurlijk straten met bekende namen zoals de Majoor Landzaatweg, maar van deze officier die tijdens de ‘Slag om de Grebbeberg’ vocht bestaat er geen beeld. Of wat te denken van een fraaie beeld van dokter Stegeman, de naam van de arts die nog op veel lippen van Rhenenaren ligt.

Een schatje van een stadje
En wat te denken van een beeltenis op een fraaie sokkel van Wim Geijtenbeek, de tekstdichter en muziekschrijver van het lied ‘Een schatje van een stadje’. Rhenen noodzaakt nog altijd door het mooie van de stad en haar omgeving naar buiten te gaan. ‘Ik voel dan ook soms een heimelijke aanmoediging om mijn jeugd nog eens over te doen’, om met de Duitse dichter Rainer Maria Rilke te spreken. Voetballen rondom de muziektent in het plantsoen. De muziektent waar de Rhenense bevolking in de vroegere jaren op muzikaal- en ander vertier werd getrakteerd. Wat zou ik graag zien dat er op de plek waar de muziektent stond, tussen de twee supermarkten in, een kleine en fraaie replica van de muziektent op een sokkel kwam te staan of een fraai schilderij ergens aan een van de muren van het museum kwam te hangen. Ik doe  dan ook een oproep aan al die honderd kunstenaars die de gemeente Rhenen rijk is, om een schilderij of ander kunstwerk te maken. Een andere uitdaging voor al die kunstenaars is het vervaardigen van een beeldje van die bekende ijsco-venters van toen. Jan van Baaren en Geurt Hovestad (likkie) die dat heerlijke roomijs uitschepten. Die bellend door de straten kwamen en veel jongeren bij hun moeder of vader om een dubbeltje of een kwartje deden bedelen om dat heerlijk ijs te proeven. Het gratis ijsje dat Geurt gaf als de jeugd hem hielp de ijscokar de ‘huchten’ op te duwen. De beloning was een ijsje, dat echter wel met één lik naar binnen werd gewerkt. Wellicht komt daar zijn bijnaam vandaan.

Reageren: jansenh@ziggo.nl